บทความ

ในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 พื้นภูมิภาคยุโรปกำลังอยู่ในช่วงที่ร้อนระอุจากอุดมการณ์ความเป็นชาตินิยม การใคร่แสวงหารัฐบริวารและการล่าอาณานิคม การรวมกลุ่มจับขั้วพันธมิตรที่นับวันจะมีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะคอยสุมให้ไฟทางการเมืองระหว่างประเทศโหมกระหน่ำจนลามไปถึงการเกิดสงครามครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลกยุคใหม่ที่เรารู้จักกันในนามสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บทความนี้จะเป็นตอนที่ 1 ของซีรีส์ชุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่จะเป็นการปูต้นเหตุและชนวนแห่งความขัดแย้งของชาติต่าง ๆ ที่นำไปสู่สงครามโลกที่ได้คร่าชีวิตผู้คนหลายล้านคน โดยจะแบ่งออกเป็นมูลเหตุและปัจจัยต่าง ๆ ดังนี้ การสังหารเจ้าชายฟรันซ์เฟอร์ดินันด์: เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ.1914 (พ.ศ.2457) เจ้าชายฟรันซ์ เฟอร์ดินันด์ (Franz Ferdinand) แห่งอาณาจักรออสเตรีย-ฮังการีถูกลอบปลงพระชนม์โดยกาฟริโล ปรินซิป (Gavrilo Princip) ชายชาวยูโกสลาเวียในเมืองซาราเยโว ซึ่งเหตุการณ์นี้ได้เกิดความขัดแย้งลุกลามบานปลายต่อเนื่องจนทำให้ออสเตรีย-ฮังการีซึ่งในขณะนั้นได้รับการสนับสนุนจากเยอรมนี ได้ประกาศสงครามกับเซอร์เบีย การจับขั้วมหาอำนาจ: ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มหาอำนาจในยุโรปได้จัดแบ่งตัวเองออกเป็นสองขั้วตรงข้ามหลักได้แก่ ขั้วสามฝ่ายหรือที่เรียกว่า Triple Entente (ฝรั่งเศส รัสเซียและสหราชอาณาจักร) และขั้วพันธมิตรสามชาติ Triple Alliance (เยอรมนี ออสเตรีย-ฮังการีและอิตาลี) โดยสองขั้วพันธมิตรเหล่านี้ได้ร่วมกันสนับสนุนการรบกันในช่วงสงคราม ทำให้สงครามเกิดผลกระทบในวงที่กว้างมากขึ้น การใช้กำลังทหารและการแข่งขันด้านอาวุธ: หลังจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่สอง ในช่วงปี ค.ศ.1870 (พ.ศ.2413) ประเทศในแถบยุโรปต่างตกอยู่ในวัฏจักรของการสั่งสมกำลังทหารและการแข่งขันพัฒนาอาวุธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรวรรดิเยอรมนีและสหราชอาณาจักร โดยมีอัตราการขยายกองทัพเรือและกองทัพบกของตนเป็นที่น่าตกใจ […]

เยอรมนีเป็นหนึ่งในประเทศที่มีประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจและซับซ้อนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านรัฐศาสตร์และการเมือง โดยหนึ่งในฉากที่สำคัญฉากหนึ่งของประวัติศาสตร์ชาติที่เป็นเมืองหลวงของเบียร์ชาตินี้คือการรวมประเทศในปี ค.ศ.1990 (พ.ศ.2533) ที่ประเทศเยอรมนีตะวันออกและตะวันตกได้พบกันอีกครั้ง หลังจากเวลากว่า 4 ทศวรรษที่ถูกแยกจากกัน การรวมประเทศครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่การรวมชาติทางสัญลักษณ์เท่านั้น แต่ยังเป็นพยานแห่งการแสวงหาเสรีภาพของตนเองในฐานะรัฐเอกราชที่มีอธิปไตยเป็นของตนเอง พื้นหลังทางประวัติศาสตร์ หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีถูกแบ่งการปกครองออกเป็นสี่พื้นที่หลักโดยมีผู้ดูแลทั้งสี่ประเทศได้แก่ สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส ในฐานะฝ่ายประชาธิปไตยและสหภาพโซเวียต ซึ่งความตึงเครียดระหว่างผู้สนับสนุนฝ่ายตะวันตกและสหภาพโซเวียตนำไปสู่การแบ่งประเทศเยอรมนีออกเป็นสองประเทศในปี ค.ศ.1949 (พ.ศ.2492) ได้แก่ สาธารณรัฐเยอรมนี (BRD: Bundesrepublik Deutschland) หรือเยอรมนีตะวันตกและสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี (DDR: Deutsche Demokratische Republik) หรือเยอรมนีตะวันออก ผ้าม่านเหล็ก (Der Eiserne Vorhang) ความแตกต่างทางอุดมการณ์ระหว่างเยอรมนีตะวันออกและตะวันตกทำให้มีการแบ่งแยกการลักษณะการปกครองที่ชัดเจนและลึกซึ้งมากขึ้น ทำให้มีการก่อสร้างกำแพงเบอร์ลินในปี ค.ศ.1961 (พ.ศ.2504) เพื่อป้องกันการหนีออกของประชาชนเยอรมนีตะวันออกไปยังตะวันตก ช่วงเวลานี้มักถูกเรียกว่า “ม่านเหล็ก” หรือในภาษาเยอรมันคือ der Eiserne Vorhang ซึ่งแยกยุโรปตะวันออกจากตะวันตก หนทางสู่การรวมชาติ (Der Weg zur Wiedervereinigung) ในทศวรรษ 1980 (พ.ศ.2523-2532)